In de jaren 70 telde Vlaanderen nog 200 kermiskoersen. Vandaag zijn er nog 19. "Dat zijn geen cijfers uit een ver verleden, dat is een traditie die voor onze ogen uitdooft," zegt provincieraadslid en fractievoorzitter Veronique Lenvain. Voor haar is dat onaanvaardbaar.

Wie de kermiskoers vandaag nog rechthoudt, zijn de vrijwilligers. Zij zoeken elk jaar seingevers, spreken sponsors aan en vullen het papierwerk in. Ze doen dat met steeds minder middelen en steeds meer regels. Velen geven het op. Niet omdat de wil er niet is, maar omdat het niet meer haalbaar is. Op 3 juni erkende minister De Ridder het probleem in het Vlaams Parlement. Extra middelen komen er niet.

De provincie noemt zichzelf de wielerprovincie van Vlaanderen, maar de koers op de dorpskermis krijgt in dat verhaal geen plaats.

Vlaams Belang vraagt niet dat de provincie de rol van Vlaanderen overneemt. Sport is geen provinciale bevoegdheid. Maar toerisme wel. De provincie investeert in de Ronde van Vlaanderen en zet in op wielertoerisme. Het echte levende wielererfgoed in onze eigen dorpen blijft daarbij buiten beeld. Lenvain vraagt de deputatie om de kermiskoers een plaats te geven binnen dat toerismebeleid.

"Wie zichzelf de wielerprovincie van Vlaanderen noemt, mag het wielererfgoed in de eigen dorpen niet laten vallen," besluit Lenvain.